Song of the week

Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014

Miss Izzy - Wanna play?

Δύο κόσμοι χωρισμένοι, στη μέση μια γραμμή. Διαλέγουμε στρατόπεδα και αρχίζουμε. Τα χέρια μας ιδρώνουν, οι ώρες απαραίτητος καφές. Δύο άνθρωποι αμόλυντοι, χωρίς παιδιά, σκυλί. Ανοίγουμε κεφάλαια μα μένουν στο προχθές.  Επέμβαση, κατάδυση, μισή ζωή, μια αρπαχτή. Αράζουμε, διστάζουμε, απόγευμα απαθές. Δύο λόγοι δίνονται κι αυτοί αφορισμένοι. Τρέχουν και κρύβονται, σαν δύο χαζοί λαγοί. Εμπαίζουμε νοήμονες, βαφτίζουμε το γέλιο απλανές. Ωρίμασες, δεν έμαθες, προκύπτει το χαρτί. Αντί μπροστά να πας, ταΐζεις τις δομές, εμφανώς πολύ σαθρές, χωρίς ένα στολίδι. Τέσσαρα λάθη, τέσσερις επιλογές. Μπορεί να φέρει οφειλή, ψυχοπαθές σαν τη ζωή, ψαλίδι. Μας κάρφωσε, δύο τρύπες, δύο πληγές. Αχόρταγες, πρωτάκουστες, επαναλαμβανόμες, ψηλές φωνές. Μια πέτρα άκομψη συνθλίβει το μολύβι. Εμμένουμε. Δε γράφουμε. Το μόνο πια σαφές.

-Πέτρα, μολύβι, ψαλίδι, χαρτί... Στη μέση ΕΓΩ του πουθενά και εσύ μές την ομίχλη-

 



Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

Miss Izzy - Υπάρχουν μονόκεροι εδώ; Απάντησε μου.


Τι φταίει; Τι φταίει και γυρνάμε την πλάτη μας στην παραδοχή μιας δωρεάν ευτυχίας που μας παρέχεται εν τη γενέσει απόλυτα χαριστικά; Να αναφερθώ, θέτοντας σε κίνδυνο τον εαυτό μου να χαρακτηριστεί γραφικός και γλυκανάλατος, σε έναν ανέμελο χορό ενός παιδιού που μπορεί να οδηγήσει μοιραία σε μια χάραξη ενός χαμόγελου στο πρόσωπο. Και αυτή η απρόσμενη και αυτόματη αλλαγή στη διάθεση μας, εν συνεχεία να οδηγήσει αναπόφευκτα σε ένα ξεκλείδωμα μεγάλων αληθειών, ευεργετικών για τη συνέχιση της ζωής μας.  Μικρά πραγματάκια καθημερινά, κρυμμένοι θησαυροί σε αυτόν εδώ τον κόσμο, που τείνουν να περνούν απαρατήρητα καθώς έχουμε στραμμένη την σκέψη μας  σε βαρύγδουπα στόματα και υπόκωφους λυγμούς που βγαίνουν από αυτά. Σημεία στο χώρο που μπορούν ευκολότατα να χαρίσουν στιγμές ευφάνταστες και μεγαλοπρεπείς εάν και εφόσον  είχαμε στο ελάχιστο ένα δείγμα συναισθηματικής νοημοσύνης  φυτεμένο και εφ’ όρου ζωής διατηρητέο στα άδυτα του εσωτερικού μας κόσμου. 

Όχι. Επιμένουμε, σηκώνοντας τα χέρια μας ψηλά, να φοράμε το καπέλο του ανήμπορου και να κρατάμε το σκήπτρο της καταστροφολογίας, γονατίζοντας τελικώς ενώπιων πνευμάτων, επικαλούμενοι πλήρη αδυναμία και ανάγκη θαύματος. 

Να υπενθυμίσω πως ο καθένας από εμάς την κινητήρια δύναμη τη βρίσκει μέσα του,  το κέντρο είμαστε εμείς και τα υπαρξιακά μας ερωτήματα απαντώνται από εμάς τους ίδιους.  Η αλήθεια κείτεται εντός. Οι μονόκεροι, τα τσουβάλια χρυσού στο τέλος του ουράνιου τόξου, οι ερινύες με το βούρδουλα όπως επίσης οι αστικοί μύθοι και οι θρύλοι των λαών, μπορούν κάλλιστα να διατελέσουν όμορφες και περιγραφικές ιστορίες εκτός. Σε ένα πάσο ενός μπαρ παραδείγματος χάριν, αφού πρώτα σηκώσουμε τα ποτήρια μας και πιούμε στην αυτοβελτίωση και τον αυτοσεβασμό. 






Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2014

ΑΡΘΡΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ Chris CA: "To Greturn και η Μεγάλη Ιδέα του 2014"

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα έχουμε γίνει μάρτυρες πάμπολλων διαφορετικών απόψεων, τόσο εγχώριων όσο και διεθνών, με θέμα την δεινή οικονομική θέση που βρίσκεται η χώρα. Άλλες απόψεις είχαν υπόβαθρο την γνώση και τον ορθολογισμό, και άλλες την ιδεοληψία και τον συναισθηματισμό, με τις τελευταίες να είναι περισσότερο ευκολοχώνευτες από την πλατιά μάζα αφού δεν απαιτούν την ύπαρξη της παραμικρής σταγόνας γνώσης από τον ωκεανό πληροφοριών στον οποίο κολυμπάμε. 

Παρά την ροπή προς τον ορθολογισμό του υποφαινόμενου, αυτό το άρθρο αναγνωρίζει την ανάγκη για ένα πάντρεμα μεταξύ λογικών και συναισθηματικών κριτηρίων ως πυξίδα για το μέλλον των οικονομικοπολιτικών αποφάσεων από εδώ και πέρα. Ζούμε σε μια κοινωνία που η ιδεοληψία είναι πανίσχυρη με τα περισσότερα συνθήματα, απόψεις και διλήμματα να προέρχονται από προηγούμενος αιώνες ή δεκαετίες και ουδεμία σχέση να έχουν με το σημερινό παγκόσμιο status quo. Επειδή όμως όλα τα ωραία έχουν ένα τέλος, η ίδια κοινωνία φαίνεται να εισέρχεται απότομα στην σφαίρα του ορθολογισμού με την παγκόσμια σκηνή να (μας) αλαλάζει με κάθε τρόπο: Ladies and Gents, welcome to the real world. 

Μία από τις πιο θανατηφόρες και επικίνδυνες λέξεις που έχουν ακουστεί στην νεώτερη ιστορία της Ελλάδας είναι το Grexit. Εμπνευστές του ήταν δύο οικονομολόγοι της Citigroup, o Willem Buiter και ο Ebrahim Rahbari, οι οποίοι έδιναν περίπου 90% στην πιθανότητα εξόδου της Ελλάδας από το κοινό ισχυρό νόμισμα. Ευτυχώς για εμάς, εάν στη Citi ήταν τόσο καλοί στις προβλέψεις μπορεί να είχαν αποφύγει την ντροπιαστική κρατικοποίηση του 2008 από το αμερικανικό δημόσιο. Δυστυχώς για εμάς, πολλοί εγχώριοι οικονομολόγοι και πολιτικοί ταλιμπάν ασπάστηκαν την άποψη με ανυπολόγιστη ζημιά στο τομέα του εμπορίου. Τολμώ να πω ότι αν είχε επιβεβαιωθεί η προφητεία της Citi, οι συνέπειες και οι πληγές για την Ελλάδα θα ήταν τόσο μεγάλες ώστε η χώρα θα χρειάζονταν δεκαετίες για να συνέλθει, αν ποτέ τα κατάφερνε. Σε γενικές γραμμές πάντως, ήταν μια αίολη μη ρεαλιστική θεωρία για ένα απλό λόγο: Δεν ήταν προς το συμφέρον κανενός εντός της Ευρωζώνης.

Αυτό δεν σημαίνει όμως ούτε ότι παίζεις με τα σπίρτα στην πυριτιδαποθήκη, ούτε ότι χαϊδεύεις χειροβομβίδες και χαμογελάς όπως πρότειναν νεόκοποι πολιτικοί αστέρες. Μια ματιά στις επιπτώσεις της κυπριακής οικονομίας περίπου ένα χρόνο μετά το μπαμ θα σας πείσει για την ορθότητα των συναισθηματικών τσαμπουκάδων σε περιόδους κρίσης. Κάποιος εύλογα θα αναρωτηθεί πώς είναι δυνατόν μια οικονομικοπολιτική εξέλιξη να μην είναι προς το συμφέρον κανενός αφού σχεδόν τα πάντα στη ζωή είναι zero sum games (παιχνίδια με μηδενικό αποτέλεσμα). Πιθανώς, κερδισμένοι από μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν μονάχα τρίτοι ισχυροί πόλοι όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία, όπου τα εθνικά τους νομίσματα θα ανακτούσαν μέρος της χαμένης τους αίγλης και ισχύς. Όσο για το πολυθρύλητο εγχώριο ‘λόμπι της δραχμής’, πιστεύω ότι αν χυθεί ένα καζάνι με υδροφθορικό οξύ σε ένα γεμάτο δωμάτιο με κόσμο, τότε απλά πεθαίνουν όλοι, ακόμα και αυτοί που νομίζουν ότι διαθέτουν την κατάλληλη στολή προστασίας. 

Κανένας Έλληνας πολιτικός δεν θα αποφασίσει ποτέ το άλμα στο κενό, αφού το κίνητρο της αυτοσυντήρησης είναι πάντα το πιο ισχυρό, ούτε κάποιοι ξένοι εκλεγμένοι θα αποφασίσουν να φιτιλιάσουν την ευρωπαϊκή ευμάρεια με ένα ηχηρό ‘Gret out of here’.

Ως απάντηση στα παραπάνω αρνητικά σενάρια ήρθε το Grecovery του πρωθυπουργού Α. Σαμαρά ως λάβαρο για την απαρχή θετικής ψυχολογίας και σκέψης γύρω από την Ελλάδα. Το μότο είναι στη σωστή κατεύθυνση μαζί με το Greek success story σε επίπεδο PR και τουρισμού, αρκεί να συνοδεύονταν και με τα ανάλογα πρακτικά απτά αποτελέσματα. Το να πηγαίνει Έλληνας πρωθυπουργός στην Κίνα και να μιλάει για ελληνικό success story, είναι σαν να πηγαίνουν έλληνες ποδοσφαιρικοί παράγοντες στη Βρετανία για να μιλήσουν για το εύ αγωνίζεσθαι. Ανέκδοτο, δηλαδή.

Η σημερινή πολιτική ηγεσία της χώρας έχει έντονα σημάδια πατριωτισμού αλλά και ορθολογισμού, κάτι που έλειψε τόσο από την διακυβέρνηση επί Κ. Καραμανλή όσο και από αυτή επί Γ. Παπανδρέου. Ένα μείγμα (δεξιάς) ιδεοληψίας και (οικονομικού) πραγματισμού. Τα προηγούμενα χρόνια, το τρίπτυχο κρατισμός – νιρβάνα - ανομία οδηγούσε τους πεφωτισμένους ηγέτες του τόπου με την ίδια ζέση που οδηγεί και τους περισσότερους ηγέτες της σημερινής αντιπολίτευσης. Για να μην περάσει το νόημα ότι αυτό το άρθρο πλέκει το εγκώμιο της τωρινής πολιτικής ηγεσίας ως γνήσιο εκπρόσωπο της Realpolitik, απλά θα υπενθυμίσω τους καθαρά συναισθηματικούς χειρισμούς του Α. Σαμαρά επί πρωθυπουργίας Κ. Μητσοτάκη που οδηγούν στη διαφαινόμενη πολιτική ήττα από τα Σκόπια για το θέμα της ονομασίας. Όπως είχε πει και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ‘δεν υπάρχουν εθνικά δίκαια. Υπάρχουν μόνο εθνικά συμφέροντα’.

Τις τελευταίες εβδομάδες διαρρέεται στον Τύπο, ότι επίκειται τους επόμενους μήνες, η επιστροφή του ελληνικού κράτους στo παλκοσένικο των χρηματαγορών, κάτι που έστω και αν γίνει αρχικά για λόγους εντυπωσιασμού θα σημάνει σταδιακά το τέλος της εποχής των μνημονίων και την μερική αποδέσμευση από την κηδεμονία της τρόικας. Το Greturn όμως στις αγορές δεν θα σημαίνει τίποτα περισσότερο παρά ένα νέο κύκλο ακριβού δανεισμού αν δεν συνοδευτεί με φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις με αιχμές του δόρατος τις ιδιωτικοποιήσεις και την προσήλωση στην εισαγωγή τεχνολογίας σε όλους τους τομείς. Μετά από δεκαετίες έντονου κρατικού παρεμβατισμού και κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας, ήρθε η ώρα για την απαρχή της επιστροφής της χώρας στην παγκόσμια ελίτ μέσω ενός νέου μοντέλου. Ο καπιταλισμός εφαρμόζεται επιτυχημένα σε χώρες όπως η Κίνα, οι ΗΠΑ, η Νορβηγία και η Γερμανία, έστω και με διαφορετική μορφή. Αυτό που χρειάζεται η χώρα είναι ένας Χάρτης για την δημιουργία ενός ‘Ελληνικού καπιταλισμού’ με τις συνθήκες να είναι πιο ώριμες από ποτέ. 

Ως ποδοσφαιρόφιλος, αισθάνομαι ότι βρισκόμαστε οικονομικά στο σημείο ζερό, μηδέν, στο σημείο καμπής που βρεθήκαμε μετά την ήττα από την Φιλανδία με 5-1 τον Σεπτέμβριο του 2001. Με ένα καλό διαφορετικό σχέδιο και με στιβαρή ηγεσία, η ομάδα πέτυχε το απόλυτο comeback και μόλις 3 χρόνια αργότερα αναρριχήθηκε στην κορυφή της Ευρώπης. Η Νορβηγία μέσα σε λίγες δεκαετίες μετατράπηκε από χώρα ψαράδων, στην χώρα με το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο παγκοσμίως. Impossible is nothing. 

Ο μακροπρόθεσμος στόχος δεν πρέπει να είναι απλά να απαλλαγούμε από τον δανεισμό των Γερμανών ή οποιουδήποτε άλλου. Η ελληνική Μεγάλη Ιδέα του 2014 θα πρέπει να είναι να φτάσουμε στο σημείο να δανείζουμε εμείς τους Γερμανούς. Χρειάζεται ορθολογισμό αλλά και θετικά συναισθήματα. Χρειάζεται κόπο και προσήλωση. Χρειάζεται τεχνογνωσία και ελευθερία. Θα γίνει. Σε κάποιους θα ακουστούν ουτοπικά όλα αυτά, αλλά ‘αν κοιτάς τα αστέρια θα φτάσεις το ταβάνι σου. Αν κοιτάς το ταβάνι, μάλλον θα μείνεις στο πάτωμα’.

Chris CA



Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013

Miss Izzy - "Την ελευθερία τη βρίσκεις μόνο στην πάλη γι' αυτήν."



Ελευθερωνόμαστε κύριοι. Στη δύση του έτους ελευθερωνόμαστε. Οι πολύ δύσκολες καταστάσεις προσφέρουν τα εξής: Καταρράκωση, ενδυνάμωση αναγκαστική ή συνδυασμό και των δύο. Εκεί παίζονται όλα τα στοιχήματα και όταν λέω «εκεί» εννοώ στη φάση που βρίσκεται ο καθένας. Τυχεροί αυτοί που ξαναγεννιούνται σαν τον Φοίνικα από τη στάχτη, άτυχοι οι υπόλοιποι που παραμένουν  σε αυτή. 

Οι αλλαγές ήταν πάντα μέρος του παιχνιδιού αλλά αυτή η φορά είναι διαφορετική.  Η πιεσμένη καθημερινότητα που δεν αφήνει περιθώρια και δεν επιτρέπει λάθη, θέλοντας και μη ανασύρει ιστορίες που πρέπει να κλείσουν, γυρίζει σελίδες, καταρρίπτει θεωρίες στο πέρασμα του ενός δευτερόλεπτου στο άλλο, λιμάρει τα πόδια αιώνιων θρόνων που τρίζουν στο υπόβαθρο και σε γενικές γραμμές ξεσκεπάζει ανθρώπους και προσωπικότητες. 

Όλοι μας έχουμε στα βάθη της ντουλάπας μας μυστικά ή περιπτώσεις που θέλουμε να θάψουμε κάτω από τον ήλιο. «Ουδείς αναμάρτητος» λένε κάποιοι και κουνάνε το κεφάλι. Δεν είναι η αποκάλυψη του αιώνα αυτή, ένα κοινό μυστικό μεταξύ μας είναι, όπως τόσα άλλα.

Τι γίνεται όμως όταν πια δεν υπάρχουν κρησφύγετα, βαριά μπαούλα με κλειδαριές που δεν έχουν κλειδί, όταν φτερούγες δικών μας ανθρώπων αδυνατούν να μας καλύψουν όπως όταν ήμασταν παιδιά;  Τι γίνεται όταν μια ανακοίνωση αλλάζει τις ζωές μας στη στιγμή; Όταν ένα τηλεφώνημα, όταν η φωνή που ακούμε μέσα από κύματα μας μεταφέρει χιλιόμετρα ψηλά στον ουρανό και ύστερα μας αφήνει να σπάσουμε σαν ένα ποτήρι που γλίστρησε μέσα από τα χέρια μας; Δραματική η τοποθέτηση της ρητορικής μου ερώτησης.

Ελευθερωνόμαστε κύριοι. Οι επιλογές παύουν να είναι αναρίθμητες και το πεδίο είναι πλέον ξεκάθαρο. Μας δίνεται η ευκαιρία να αποδείξουμε στον εαυτό μας και στους άλλους τις πραγματικές ιδιότητες μας. Ανακόπτουμε τις ελαφρότητες και τα υπερφίαλα  που μας πλασάρουν οι ματαιόδοξοι και καλούμε αυτούς σε έναν αγώνα ελληνορωμαϊκής πάλης. Τα χτυπήματα κάτω από τη μέση απαγορεύονται.

Η μάχη κρίνεται στα βλέμματα, στη στάση που έχουμε απέναντι στα πράγματα, στην αντοχή και στα ακλόνητα πειστήρια της διαδρομής μας έως τώρα.

Τι κι αν πέσαμε στην πορεία; Ο νικητής παραμένει πάντα εκείνος που δεσπόζει πάνω από το κεφάλι μας.





Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

Miss Izzy - Mύθος ή Πραγματικότητα;



Τόσα χρόνια πίστευα πως οι μόνοι δράκοι με τους οποίους πρέπει να παλέψω, είναι οι δράκοι οι εσωτερικοί, οι πιο προσωπικοί. Αυτοί που μυστικιστικά αναπνέουν και σε γαργαλούν στο κέντρο του στήθους με τις οξείες σπίθες που βγάζουν όταν δυσανασχετούν. Εντάξει... εξέλιξα το μικρό διαβολάκι της συνείδησης και το έκανα τέρας με δέρμα αδιαπέραστο και «αγρόικιο». Μα το έκανα για σένα! Για να μπορέσεις εσύ που με διαβάζεις να δημιουργήσεις λίγο πιο δυναμικές εικόνες, να φύγει το μάτι σου κι ενώ κοιτάς μπροστά, το εύρος της όρασης σου να δρασκελίσει τα φυσιολογικά όρια, να δραπετεύσει. Να είμαστε για μια στιγμή μονάχα, στο ίδιος μήκος. Θα επικεντρωθώ ολοσχερώς σε αυτό που έχω στο μυαλό μου. Θα εκφραστώ ενστικτωδώς, χωρίς ευθείες και μοιρογνωμόνια. Θα κάνω μια αριστοτεχνική βουτιά με το κεφάλι μέσα σε μια μεγάλη αλήθεια...       Οι δράκοι ζουν. 

Τώρα που μεγαλώνω και αρχίζω να κουράζομαι με τις αυλαίες και τις παραστάσεις που έστηνα και αποφάσισα πως την βρίσκω περισσότερο με τα παρασκήνια, καθοδόν λοιπόν προς τα "απόκρυφα", συνειδητοποίησα πως την κουίντα την έχουν κατακλίσει μικροί πράσινοι δράκοντες με δόντια κοφτερά σαν λεπιδούλες. Πρόσεξε, αυτοί είναι οι θεατές του έργου. Είναι οι «θαυμαστές». Είναι αυτοί που μένουν ως το τέλος για το αυτόγραφο.

Βάλε εσύ το ονοματάκι σου, γράψ’το μου, στόλισε το και δώσ’το μου να το κρεμάσω σε περίοπτη θέση στο μεγάλο μπουντρούμι που είμαι κλεισμένος. Και να είσαι σίγουρη θα σε θυμηθώ όταν λυγίσω τα σίδερα και έρθω να σε βρω. Βεβαίως και είμαι ανασφαλής. Μια ζωή την έζησα ανάμεσα σε τοίχους από πέτρες. Οι εικόνες μου πάντα χωρίζονταν με μαύρες κάθετες και οριζόντιες γραμμές, τα κάγκελα. Ο έξω κόσμος στο μυαλό μου ήταν τετράγωνα και έτσι ακαλλιέργητος και πρωτόγονος όπως ήμουν, δεν καταλάβαινα πως αν τα ενώσω, θα σχηματίσω ένα σύνολο. Έμαθα λοιπόν να βλέπω δέντρα και όχι δάση. Έμαθα να σκέφτομαι ρηχά, «κοντά». Το βάθος ήταν μια έννοια γριφώδης. Θα με ρωτήσεις πως δραπέτευσα. Είναι απλό… από σπόντα. Ήρθες εσύ ανόητε ελεύθερε και νόμιζες πως μπορείς να με εξημερώσεις. Πολλές φορές μου άνοιξες μόνος σου την πόρτα, δεν χρειάστηκε να γκρεμίσω ούτε τούβλο. Αυτό που μου κάνει μεγαλύτερη εντύπωση είναι, μα καλά… δεν αναρωτήθηκες ποτέ γιατί ήμουν κλεισμένος; Αυτή η αλαζονεία σου ελεύθερε κι ανόητε, με κάνει έξαλλο. Ανεβάζω θερμοκρασία και σε καίω. Γιατί; Γιατί ήρθες και μου χάλασες τη βολή μου. Μου πήρες ο,τι είχα και δεν είχα. Την άγνοια μου, την πέτρινη ασφάλεια μου, τα δεσμά μου, το περιορισμένο όραμα μου. Ήθελες να με κάνεις σαν εσένα. Εμένα, τον άσχημο απαιδαγώγητο και χοντρόπετσο δράκο. Πώς τολμάς;

Αν μπορούσα να διαβάσω τις σκέψεις των ανθρώπων, κάτι μέσα μου μου λέει πως την στιγμή που το σαγόνι μου θα ακουμπούσε στον ώμο του άλλου για να «κλειδώσει» η αγκαλιά, θα βούιζε ο παραπάνω μονόλογος στο αυτί μου σαν κουνούπι. Η υπεράσπιση του αδικημένου. Το θύμα της άσπλαχνης κοινωνίας, αυτή η μαύρη μοίρα, ο εκδικητικός καβαλάρης που κόβει κεφάλια γιατί μόνο αυτό του έμαθε η ζωή. Πάρ’του τα σπαθιά, βγάλ’του την πανοπλία και παρατήρησε τον σαστισμένο να μην αντέχει τη γύμνια του.  

Και εκεί, σε αυτό ακριβώς το σημείο γίνεται το λάθος…

Τρελαίνεσαι που σε σκεπάζω και σε καλύπτω, με μαχαιρώνεις.                                             Εξοργίζεσαι που σε αγκαλιάζω και με σκοτώνεις. 

Με χειροκροτείς την ώρα της υπόκλισης και μέχρι να σηκωθώ η φλόγα από το στόμα σου με έχει ήδη περικυκλώσει. 

Θα μπορούσε να το λέει και η Χαρούλα άλλωστε: «Οι δικοί μου δράκοι οι πιο σκοτεινοί, είναι αυτοί που ζουν κοντά μου, τους κοιτάζω, τους αγγίζω, τους μιλώ, τους ανοίγω την καρδιά μου».



Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Miss Izzy - Άπλωσε το "χέρι" σου... να η πρώτη ξυλιά!



Θα μπορούσε η καρδιά να βγαίνει από το σώμα μας σαν το τρίτο μας άκρο. Ένας γοητευτικός μυς η καρδιά. Ένα χέρι με ανοιχτή παλάμη, γραμμένη με όλη τη μοίρα μας πάνω. Μπορείς να τη δεις σε γύψο βαλμένη  με υπογραφές και ευχές. Σε σκανδάλη τοποθετημένη είτε ανεβασμένη στα μεγάλα της κέφια. Σε τσέπη χωμένη όταν ψάχνει κλειδιά ή όταν ψάχνει ψηλά γιατί τα χοντρά δεν περνάνε. Αγκαζέ περασμένη για να νιώθει ζεστά, πίσω από την πλάτη κρυμμένη όταν κλέβει..στεγνά. Σημάδι σε μάγουλο, γροθιά η καρδιά στην καρδιά. Αυτή είναι η καρδιά. Ένα πώμα σε ένα στόμα κλειστό. Ζωγραφισμένη με άλλες καρδιές, τοποθετεί μία-μία τις σφαίρες όταν ψάχνει ρευστό. Η καρδιά κολλάει σε άλλες καρδιές και χτυπάει βροντερά στα τραπέζια όταν λέει το «όχι». Τραβάει κουπί και δένει σχοινιά και παίζει ζαριές. Η καρδιά είναι αυτή που λύνει τους κόμπους. Τα μάτια τα κλείνει αυτή. Το μαξιλάρι πιέζει και σταματά αναπνοές. Χαϊδεύει, σε πετάει ψηλά, σου μαζεύει τα μαλλιά να φανούνε τα μάτια, σου τραβάει τ'αυτιά. Ζητιανεύει η καρδιά. Θα μπορούσε η καρδιά να είναι σίγουρα η τρίτη λαβή. Να ανατριχιάζει στο χάδι, όταν ακούει αυτά που θέλει να λες. Η καρδιά έχει το ξυράφι, το ρολόι δεμένη σε αυτή, από την καρδιά ξεγλιστρά το δικό μας το χέρι. Η καρδιά παλαμάκια χτυπά, ξέρει να τσουγκρίζει το ποτό μας το βράδυ. Η καρδιά συμφωνίες σφραγίζει… Η καρδιά τις σκίζει μετά. Ας μείνει καλύτερα στο στήθος βαθειά.



Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2013

Miss Izzy - "To infinity ... and beyond!" που λέει και ο Buzz...



Ξέρεις πως νομίζω ότι ορίζεται η αγάπη;
Έχοντας παντελή έλλειψη στεγανών.
Δεν αγαπάς κάποιων 2 κιλά, 2 μέτρα, μέχρι τον ουρανό και τα αστέρια. Αγαπάς αόρατα και αόριστα, όπως αόρατες και αόριστες είναι οι μυρωδιές, οι αναμνήσεις και οι σκέψεις. Αγαπάς έχοντας ως γνώμονα το άπειρο, τόσο και άλλο τόσο. Αγαπάς μέχρι εκεί που δεν φτάνει το ανθρώπινο μάτι. Αγαπάς το άγνωστο το ίδιο δυνατά όπως το γνωστό. Την άυλη μάζα του χρόνου, τους χτύπους της καρδιάς σου που δυστυχώς (ή μήπως ευτυχώς;) δεν μπορείς να ορίσεις και την ανάγκη σου να χωρέσεις όλα αυτά σε λόγια, κινήσεις και υποσχέσεις. Αγαπάς όλα όσα δεν μπορείς να εξηγήσεις και εύχεσαι τα καλώς εξηγούμενα να γίνουν κι εκείνα ανεξήγητα. Αγαπάς που αγαπιέσαι χωρίς να ξέρεις το πως και το γιατί. Δεν είναι φοβερό; Δεν αγαπάς Δευτέρα με Παρασκευή. Αγαπάς σαν να μην αλλάζει ποτέ η σελίδα στο ημερολόγιο σου. Ανασαίνεις ατελείωτα. Τι κι αν χαμηλώνει ο ήλιος... τον έχεις ήδη αντικαταστήσει με το φεγγάρι. Και όταν το φεγγάρι υποχωρεί έχεις ήδη κλείσει τα μάτια σου κάτω από το φώς του, αφήνοντας τις μικροσκοπικές τρυπούλες του εαυτού σου να απορροφήσουν τις αχτίνες. Η έννοια της παύσης δεν υφίσταται. Επικρατεί μια συνέχεια. Δεν σταματάς να αγαπάς όταν δεν βλέπεις την αγάπη σου. Η αγάπη στεγάζεται, κατοικεί και ριζώνει εσωτερικά. Γεννιέται μέσα σου, μεγαλώνει, κάνει τα πρώτα της βήματα μέσα από μια πρωινή ρουφηξιά οξυγόνου και ύστερα ξεπορτίζει. Καταλήγει φιλοξενούμενη στα χέρια των άλλων και κάπως μαγικά επιστρέφει πιο δυνατή. Στο σπίτι της. Σαν τον ενήλικα που μόλις περάσει την στέγη του πατρικού του γίνεται και πάλι παιδί. Δεν μπορείς να μου το κλέψεις αυτό. Είναι δικό μου.

Απεριόριστα δικό μου.




Διαβάστε περισσότερα...